رازهای ساده‌ی وجه التزامی در انگلیسی و استفاده از آن محاورات

وجه فعل یعنی شکل فعل که نشون میده چه نوع جمله‌ای داری می‌سازی: خبری، دستوری، شرطی و … مهم‌ترین‌ وجه فعل در انگلیسی موارد زیر هستن:

• وجه اخباری (Indicative): جمله‌های معمولی و خبری، مثل:

.She goes to school

او به مدرسه میرود. 

• وجه التزامی (Subjunctive mood): برای خواسته‌ها، پیشنهادها، فرض‌های غیرواقعی، آرزوها یا ضرورت‌ها. مثل:

.I suggest that she go

من پیشنهاد می‌کنم که او برود.

• وجه امری (Imperative): دستور و خواهش! مثل:

Go!

برو!

وجه التزامی در انگلیسی چیست و چه اشکالی داره؟

وجه التزامی وقتی به کار میره که بخوایم این موارد رو  بیان کنیم: پیشنهاد، دستور غیرمستقیم، ضرورت، تمایل، آرزو، یا شرط غیرواقعی. چند مدل مختلف داره:

• Present subjunctive (وجه التزامی حال): فرم پایه (base form) فعل برای همه فاعل‌ها (بدون -s در سوم‌شخص مفرد). مثال: 

.I demand that he do something to make up for this

من از او می‌خواهم که کاری برای جبران آن انجام دهد.

• Past subjunctive (وجه التزامی گذشته): در اینجا عمدتاً برای «بودن» از were برای همه فاعل‌ها استفاده می‌شه (If I were…). گاهی افراد در زبان محاوره Was رو به کار میبرن. مثال:

.I wish I was tall

کاش قدم بلندتر بود.

• Past perfect (برای شرط‌های خلاف واقع در گذشته): If I had known… برای اشاره به چیزی که در گذشته خلاف واقع بوده استفاده میشه.

وجه التزامی حال (Present subjunctive)

فعل در شکل ساده (base) برای همه فاعل‌ها استفاده میشه. فعل to be در این حالت «be» می‌ماند. یادت نره بعد از افعال و صفاتی که ضرورت، توصیه، پیشنهاد یا دستور می‌رسانند، همین ساختار کافیه.

مثال‌ها:

.I suggest that Reza study more for the exam

پیشنهاد می‌کنم رضا برای امتحان بیشتر مطالعه کند.

.It’s essential that he be at the meeting on time

ضروری است که او سر وقت در جلسه حضور داشته باشد.

 توجه کن که تو جمله اول برای Reza نمی‌نویسیم studies؛ فعل همیشه ساده می‌مونه: study.

وجه التزامی گذشته (Past subjunctive)

برای بیان شرط‌های غیر واقعی در زمان حال معمولاً از شکل گذشته استفاده می‌کنیم، مخصوصاً برای فعل to be از were برای همه فاعل‌ها با این ساختار:

.If I were you

برای بقیه افعال، شکل گذشته ساده هم می‌تونه به‌ کار بره ولی معنی غیرواقعی و فرضی میده:

.If I knew

 برای شرط‌های خلاف واقع در گذشته از past perfect استفاده می‌کنیم:

.If I had seen him

مثال‌ها :

.If I were rich, I would travel the world

اگر ثروتمند بودم، به دور دنیا سفر میکردم.

.If she knew the answer, she would say it

اگر جواب را می‌دانست، می‌گفت.

نحوه‌ی منفی کردن وجه التزام در انگلیسی

برای منفی کردن وجه التزامی میتونی روشهای زیر رو استفاده کنی:

1.not قبل از فعل پایه می‌آید.

.The teacher requested that he not be late

معلم درخواست کرد که او دیر نکند.

2. می‌توان از شکل should not استفاده کرد، این مورد بین بریتیش‌ها رایج‌تره.

 .They suggested that she should not drive tonight

آنها پیشنهاد کردند که او امشب رانندگی نکند.

3. در شرط‌های گذشته یا غیرواقعی، از not با افعال گذشته یا ساختارهای کمکی استفاده می‌کنیم.

 …If he hadn’t studied

اگر درس نخوانده بود…

مثال‌ها:

.The committee demanded that the report not be published yet

کمیته درخواست کرد که گزارش هنوز منتشر نشود.

.I recommended that he should not sign the contract

من پیشنهاد دادم که او قرارداد را امضا نکند.

کاربردهای وجه التزامی در موقعیت‌های مختلف

وجه التزامی کاربردهای زیادی داره اما باید بدونیم بعد از چه فعلی یا صفتی میشه این گرامر رو به کار برد.

• بعد از فعل: بعد از افعال خاص مثل:

 suggest, recommend, insist, demand, propose, request, ask

مثال‌ها:

.I suggest that you start now

پیشنهاد میکنم از همین حالا شروع کنید.

.They insisted that she attend the meeting

آنها اصرار داشتند که او در جلسات شرکت کند.

• بعد از اسم: بعد از اسامی‌ که ضرورت یا نیاز رو می‌رسونن، اسامی مثل:

 recommendation, demand, suggestion, requirement, necessity, request, proposal

.Her suggestion was that we postpone the trip

پیشنهاد او این بود که سفر را به تعویق بیندازیم.

• بعد از صفت: بعد از صفات نشان‌ دهنده‌ی اهمیت یا ضروری بودن، صفاتی مثل:

 important, necessary, vital, crucial, essential, urgent

مثال‌ها:

.It’s essential that the documents arrive on time

رسیدن به موقع مدارک ضروری است.

.It’s vital that she receive medical attention

بسیار مهم است که او تحت مراقبت پزشکی قرار گیرد.

وجه التزامی مجهول (Passive subjunctive)

برای ساختن حالت مجهول در subjunctive، از be + past participle استفاده می‌کنیم، جایی که «be» همان شکل subjunctive را حفظ می‌کند.

مثال‌:

.It’s essential that the report be finished by Friday

ضروری است که گزارش تا جمعه تمام شود.

.The teacher insisted that the homework be handed in tomorrow

معلم اصرار داشت که تکالیف فردا تحویل داده شوند.

وجه التزامی استمراری (Progressive subjunctive)

این شکل کمتر رایجه اما وقتی بخوایم تأکید کنیم که کاری در جریان باشه، می‌تونیم از ترکیب be + …ing در ساختار subjunctive استفاده کنیم:

مثال‌ها:

.The coach insisted that the players be training every morning

مربی اصرار داشت که بازیکنان هر روز صبح تمرین کنند.

این ساختار کمی رسمی و غیرمحاوره‌ایه؛ در محاوره معمولاً از فرم‌های دیگه یا modal verbs استفاده می‌کنیم (مثل should be studying یا must be studying).

سوالات متداول

فرق بین «I wish I were» و «I wish I was» چیه؟
گرامری‌تر و رسمی‌تر «I wish I were» استفاده می‌شه چون غیرواقعی بودن حال رو می‌رسونه. در محاوره «I wish I was» هم شنیده می‌شه ولی «were» درست‌تره.

آیا بعد از همه فعل‌ها می‌تونیم subjunctive بذاریم؟
همه افعال نه. فقط بعد از فعل‌ها، صفات و اسم‌هایی که ضرورت، پیشنهاد، خواسته یا ضرورت اخلاقی و قانونی رو می‌رسونن. مثل suggest, insist, important, request, demand.

آیا در انگلیسی مدرن subjunctive داره از بین می‌ره؟
نه کاملاً، اما در محاوره جایگزین‌هایی مثل should یا ساختارهای دیگر بیشتر استفاده می‌شن. در نوشتار رسمی و حقوقی هنوز subjunctive خیلی زنده و مهمه.

چطور بفهمم باید از passive subjunctive استفاده کنم؟
وقتی مفعول مهم‌تره و می‌خوای بگی «ضروریه که X انجام بشه»، معمولاً از passive subjunctive استفاده کن.
.It’s necessary that the form be completed